خلوت با غم

خدا حافظ تنهایی

paparoach — Mon, 07 Aug 2006 07:32:37 GMT

امروز من خیلی خوشحالم.شاید از خودتون بپرسین که چرا من خوشحالم که اون موقع من در جواب میگم که ....................

امروز روز پایان تمام بدبختیامه. امروز روزیه که من دوباره به زندگی برگشتم چون دیگه اون روزهای تلخ غم وحسرت تموم شد

و من باید بگم که خدا حافظ تنهایی چون من دیگه تنها نیستم من

نیمه ی گمشدمو پیدا کردم

از خدا هم میخوام که شما هم به هر چیزی که آرزوشو دارین برسین

paparoach — Thu, 27 Apr 2006 20:14:16 GMT

آنگاه بانوي پر غرور عشق خود را ديدم
در آستانه پر نيلوفر،
كه به آسمان باراني مي انديشيد

و آنگاه بانوي پر غرور عشق خود را ديدم
در آستانه پر نيلوفر باران،
كه پيرهنش دستخوش بادي شوخ بود

و آنگاه بانوي پر غرور باران را
در آستانه نيلوفرها،
كه از سفر دشوار آسمان باز مي آمد.

paparoach — Thu, 27 Apr 2006 20:04:05 GMT

مرغ باران

در تلاش شب كه ابر تيره مي بارد
روي درياي هراس انگيز

و ز فراز برج باراند از خلوت، مرغ باران مي كشد فرياد خشم آميز

و سرود سرد و پر توفان درياي حماسه خوان گرفته اوج
مي زند بالاي هر بام و سرائي موج

و عبوس ظلمت خيس شب مغموم
ثقل ناهنجار خود را بر سكوت بندر خاموش مي ريزد، -
مي كشد ديوانه واري
در چنين هنگامه
روي گام هاي كند و سنگينش
پيكري افسرده را خاموش.

مرغ باران مي كشد فرياد دائم:
- عابر! اي عابر!
جامه ات خيس آمد از باران.
نيستت آهنگ خفتن
يا نشستن در بر ياران؟ ...

ابر مي گريد
باد مي گردد
و به زير لب چنين مي گويد عابر:
- آه!
رفته اند از من همه بيگانه خو بامن...
من به هذيان تب رؤياي خود دارم
گفت و گو با يار ديگر سان
كاين عطش جز با تلاش بوسه خونين او درمان نمي گيرد.
***
اندر آن هنگامه كاندر بندر مغلوب
باد مي غلتد درون بستر ظلمت
ابر مي غرد و ز او هر چيز مي ماند به ره منكوب،
مرغ باران مي زند فرياد:
- عابر!
درشبي اين گونه توفاني
گوشه گرمي نمي جوئي؟
يا بدين پرسنده دلسوز
پاسخ سردي نمي گوئي؟

ابر مي گريد
باد مي گردد
و به خود اين گونه در نجواي خاموش است عار:
- خانه ام، افسوس!
بي چراغ و آتشي آنسان كه من خواهم، خموش و سرد و تاريك است.
***
رعد مي تركد به خنده از پس نجواي آرامي كه دارد با شب چركين.
وپس نجواي آرامش
سرد خندي غمزده، دزدانه از او بر لب شب مي گريزد
مي زند شب با غمش لبخند...

مرغ باران مي دهد آواز:
- اي شبگرد!
از چنين بي نقشه رفتن تن نفرسودت؟

ابر مي گريد
باد مي گردد
و به خود اين گونه نجوا مي كند عابر:
- با چنين هر در زدن، هر گوشه گرديدن،
در شبي كه وهم از پستان چونان قير نوشد زهر
رهگذار مقصد فرداي خويشم من...
ورنه در اين گونه شب اين گونه باران اينچنين توفان
كه تواند داشت منظوري كه سودي در نظر با آن نبندد نقش؟
مرغ مسكين! زندگي زيباست
خورد و خفتي نيست بي مقصود.
مي توان هر گونه كشتي راند بر دريا:
مي توان مستانه در مهتاب با ياري بلم بر خلوت آرام دريا راند
مي توان زير نگاه ماه، با آواز قايقران سه تاري زد لبي بوسيد.
ليكن آن شبخيز تن پولاد ماهيگير
كه به زير چشم توفان بر مي افرازد شراع كشتي خود را
در نشيب پرتگاه مظلم خيزاب هاي هايل دريا
تا بگيرد زاد و رود زندگي را از دهان مرگ،
مانده با دندانش آيا طعم ديگر سان
از تلاش بوسه ئي خونين
كه به گرما گرم وصلي كوته و پر درد
بر لبان زندگي داده ست؟

مرغ مسكين! زندگي زيباست ...
من درين گود سياه و سرد و توفاني نظر باجست و جوي گوهري دارم
تارك زيباي صبح روشن فرداي خود را تا بدان گوهر بيارايم.
مرغ مسكين! زندگي، بي گوهري اين گونه، نازيباست!
***
اندر سرماي تاريكي
كه چراغ مرد قايقچي به پشت پنجره افسرده مي ماند
و سياهي مي مكد هر نور را در بطن هر فانوس
و زملالي گنگ
دريا
در تب هذيانيش
با خويش مي پيچد،
وز هراسي كور
پنهان مي شود
در بستر شب
باد،
و ز نشاطي مست
رعد
از خنده مي تركد
و ز نهيبي سخت
ابر خسته
مي گريد،-
در پناه قايقي وارون پي تعمير بر ساحل،
بين جمعي گفت و گوشان گرم،
شمع خردي شعله اش بر فرق مي لرزد.

ابر مي گريد
باد مي گردد
وندر اين هنگام
روي گام هاي كند و سنگينش
باز مي استد ز راهش مرد،
و ز گلو مي خواند آوازي كه
ماهيخوار مي خواند
شباهنگام
آن آواز
بر دريا
پس به زير قايق وارون
با تلاشش از پي بهزيستن، اميد مي تابد به چشمش رنگ.
***
مي زند باران به انگشت بلورين
ضرب
با وارون شده قايق
مي كشد دريا غريو خشم
مي كشد دريا غريو خشم
مي خورد شب
بر تن
از توفان
به تسليمي كه دارد
مشت
مي گزد بندر
با غمي انگشت.

تا دل شب از اميد انگيز يك اختر تهي گردد.
ابر مي گريد
باد مي گردد...

paparoach — Fri, 03 Feb 2006 11:30:03 GMT

...تقدیم با عشق....

تو به شیرینیه یک شب یلدا تو به وسعت آبی همه دریا

تو طراوت یاس و گل شب بو

تویی مرهم زخم همه دردا

تو طلوع سحر تویی صبح دگربه افق های حیاتم

تو چو تاج سری تو من دگری من چو خاکی زیر پاتم

من اگر زنده ام از بهر توام

من اگر عاشقم از عشق توام

من اگر بیدارم و میخوانم به تو دلخوشم ای مهتاب شبم

فرزان عزیزم عاشقانه دوستت دارم و هیچی نمیتونه عشق تو رو از قلب من بیرون کنه

دستای نازت رو میبوسم

paparoach — Fri, 03 Feb 2006 11:23:33 GMT

من کسی رو می خوام که عاشق باشه

اول و آخرش شقایق باشه

من

دیوار

تنهایی

سنگ

تو

عشق

تاریکی

رفتن

موندن

اتاقم بدون تو

گوشام آشنا با صدای نفسات

همه ی رویاها و واقعیت ها تو

من

تو

همیشه عاشقانه دوسستت دارم

paparoach — Thu, 02 Feb 2006 16:04:17 GMT

paparoach — Thu, 02 Feb 2006 15:58:49 GMT

paparoach — Thu, 02 Feb 2006 15:56:58 GMT

هر کس به طریقی دل ما میشکند

بیگانه جدا دوست جدا میشکند

بیگانه اگر میشکند حرفی نیست

از دوست بپرسید که چرا میشکند

دلم ميخواد قصه بگم اما نه از اون قصه ها
يه قصه اي که توي اون من باشم و تو و شما

ميخوام ازاون روزي بگم که سردو باروني بودش
اما نگاه ما دوتا بارونو زيبا ميدونست

ميخوام ازاون روزي بگم که در کنار هم بوديم

تو پيش من
من پيش تو

ميخوام بگم

خدا کنه
که مرغ عشق باز بخونه

گلدون مهرو عاطفه نشکنه سالم بمونه
کاش ميتونستيم که بيايم دستامونو به هم بديم

بيايم و با تيشه ي مهر به خار نفرت بزنيم

paparoach — Sun, 29 Jan 2006 17:46:32 GMT

paparoach — Sun, 29 Jan 2006 17:46:05 GMT

چرا از من بریدی ای جفاکار

دگر رویم ندیدی ای ریاکار

مگر من با تو ان پیمان نبستم

مگر من با رقیبانت نشستم

چه وقت من عهد وپیمان را شکستم

چه وقت من با رقیبانت نشستم

برو دیگر مرا با تو چه کار است

امید بودنم با تو محال است